خاطرت آید که آن شب از جنگلها گذشتیم

بر تن سرد درختان یادگاری نویشتیم

با من اند.ه جدائی نمی دانی چه ها کرد

نفرین به دست سرنوشت تو را از من جدا کرد

بی تو بر روی لبانم بوسه پزمرده گشته

بی تو از این زندگانی قلبم آزرده گشته

بی تو ای دنیای شادی دلم دریای درد است چون کبوترهای غمگین بی تو سرد است

ای دل از دریاچهء نور گر دلم را شکستی خاطراتم را به یاد آر هر جا بی من نشستی